Wij gingen op Erasmus. Jij toch ook!?

Zoals alle mooie liedjes, komt ook aan Wally’s song een eind. Onze gestreepte vriend hebben we eventjes terug leven ingeblazen. Ook al zul je hem niet meer zien op Plantijn, zijn rood-wit streepjes truitje is een echte trend geworden bij studenten EN bij sommige lectoren  

Hoewel er deze week toch nog druk gewerkt zal worden voor de laatste papierwerken in orde te brengen, toch even een klein adieu-woordje aan mijn groepje. Dit project was voor mij een echte aangename ervaring. We kenden ups en zo nu en dan even een down, dat al snel werd vergeten na een up en nog een up en nog meer ups.  Kortom, een leuke groep om mee samen te werken, waarvoor ik jullie allemaal nogmaals wil bedanken. Maar natuurlijk, wat is een groep zonder projectbegeleider?! Dus ook nen dikke merci aan mijnheer Hye (nonkel Dirk voor de vrienden) Hij heeft ons steeds goed opgevolgd, onze motivatie nog meer aangemoedigd, ons klaargestoomd voor de echte wereld en natuurlijk ons het licht doen zien in draaiboeken en financiële verslagen

Nogmaals bedankt iedereen!

Zo, moraal van heel het verhaal: er zit ne Wally in ieder van ons! Aan jou om hem te vinden!

De Erasmussurvivalkit werd letterlijk met veel toeters en bellen uitgedeeld in de klassen. Sommige studenten keken maar verward toe terwijl onze Wally zijn uitleg deed over de fantastische Erasmusweek. Andere studenten zagen ons dan weer als reddende engeltjes aan en genoten van elke lesloze second. In ieder geval werden de kits met dank aanvaard en doken de studenten er direct in, op ontdekkingstocht. Eens buiten de klassen werden we aangeklamd en verloren we bijna onze kleren door voorbijgangers die ook wel een kitje wilden bemachtigen. Hier was nét geen bodyguard voor nodig. Ja, we krijgen al bijna ster-allures, maar enfin, ja, bon, we ZIJN nu eenmaal écht famous op Plantijn! :p

Demain, croissant & jus d’orangeke aan 1 euro, daarvoor komt ne mens wel toch om 8u naar school, wij wel zene… ö geeuw 

Ah die maandag toch, hij is er altijd veel te snel. En vandaag was het ook nog eens véél te vroeg, 8.30! Soit, despues een training de lengua española, olé olé, en een vergadering met mijnheer Hye ging de tijd wel snel voorbij. Samen met Lien heb ik de refter versierd met rood-wit streepjes affiches van onze vriend Wally. Ook ben ik al begonnen het draaiboek in Excell te zetten. Sommige sponsors zijn nogmaals gecontacteerd. Enfin, al bij al, ne “rustige”  (zeker nu Marijke het groot lawijt ziek is, hihi ) maar te vroege maandag. Morgen is er al wel wat meer werk voorzien. Naast mijn dagelijkse bijdrage in de groep zal ik wat “cruisen” in Antwerpen om natura geschenken op te halen. Het is vooral ook vol ongeduld wachten op wat er morgen gezegd zal worden op de speodvergadering met de catering… Hopelijk is dat broodje wel gebakken en is het klare koek.

Ongelooflijk hoe in 1 week alles kan veranderen. Vorige maandag schreef ik nog hoe miserabel onze sponsorjacht verliep en nu we hebben echt al een hele boel sponsors, die ons zowel met centjes helpen als met leuke prijzen! Vrijdag toch even terug langs ibis Hotel gaan was dus een goede keuze van me. Die manager was best enthousiast en bood meteen 2 weekends aan. En via zijn contacten kreeg ik vandaag nog eens 1 weekend van een ander hotel erbij!

Onze Wally werd vandaag ook officieel ingewijd op Plantijn, en ik moet zeggen, hij straalt! WELKOM WALLY!! Buiten dit onvergetelijke moment werd er vandaag ook nog aan de flyer gewerkt. Hij is af, en ook hier weer schitterend werk!

Voor de rest werd er vandaag vooral veel rondgebeld en kon ik na elk gesprek er de vruchten van plukken. Ik vind het zalig om op deze manier contacten uit te breiden. Het doet me ook plezier om te zien dat de bedrijven ons ook wel serieus nemen, al is het “maar” voor een schoolproject (wat best al VEEL werk is, maar we doen het met plezier). Ik heb echt het gevoel dat iedereen zich ten volle inzet, en zelfs werk mee naar huis neemt. Zo heb ik ook nog  “na de werkuren” 4 gratis etentjes kunnen bemachtigen. Ja, ja, die Erasmusweek zit echt al vol toffe prijzen, ik ga ook zeker mijn kans wagen hoor!

Lis, een trotse Erasmus-member

De maandagochtend10uurvergadering (toch nog een woord dat langer is dan “erasmussensibilisering”!) verliep vlotter dan ik dacht. Hier en daar mooie gesynchroniseerde bewegingen: mond verder openen dan normaal tot een 0-vorm & ogen lichtjes sluiten, al dan niet gepaard met een lichte (uit)strek-oefening van de armen.

Soit, taken en sponsors werden verdeeld et voilà, on est parti. Zo heb ik ondermeer gebeld naar de catering. Ook werd er een vragen-bezoekje gebracht aan een paar plantijn medewerkers, gaande van secretariaat tot internationale betrekkingen.

Gewapend met een ijzersterk zelfvertrouwen en een kogelpatroon vol sponsormappen trok ik op sponsorjacht met Lien.  Hebben we fout aas mee of kunnen wij gewoon niet mikken? Dit verloopt alles behalve gemakkelijk. Beetje bij beetje begint dezelfde plaat: “Wij kunnen daar niet zomaar op instemmen, daar beslist het hoofdkantoor over” wat afgezaagd te klinken. Van de 20 winkels waren er gelukkig toch 2 die effectief IETS hebben gegeven: 7 poëzieboeken en 1 mini make-up set voor kindjes… Magere vangst dus vandaag. Hmm, morgen een andere aanpak proberen. Zoals het multi-toepasselijke  spreekwoord zegt: Er zitten nog genoeg vissen in de zee.  

Maandag morgen 10u, eerste wat we doen is vergaderen. Het minder leuke voorval van vrijdag wordt dan ook uitvoerig besproken en de plooitjes zijn weer gladgestreken.

Vandaag wordt er toch al wat rondgebeld. Maar een projectlokaal dat we met nog een groep moeten delen, is toch niet de meest evidente plaats om een zakelijk telefoongesprek te houden, noch om productief te werken.

Nadat we gezamelijk uitvoerig beschrijven wat voor activiteiten we zullen doen tijdens de Erasmusweek, verdelen we de taken van vandaag. Terwijl enkelen van ons groepje zich zetten aan het ontwerpen van de affiches, werk ik mee aan het maken van een sponsormap en zijn we verbaasd van de tijd die erin kruipt. Hopen dat deze map snel wordt goedgekeurd, zodat we kunnen beginnen aan onze sponsorjacht!

Groeten,

Melis, de fixer en tevens uw maandagse weblogschrijfster

Nog maar net terug aan land van onze Erasmusbestemming en we zetten koers naar een nieuw avontuur. Deze keer 8 weken lang met een 1e klas team naar een schitterend all-in project aan de Costa del Plantijn! We hebben er dan ook zin in en vliegen er meteen in.

Vergaderen, projectplan opstellen en vertalen, taken verdelen en creatieve ideeën ten volle, alsook de vragen. We merken dat er toch heel wat kleine maar daarom niet minder belangrijke zaken verbonden zijn aan het organiseren van een evenement. En hiervoor zijn goede contacten met onder andere school belangrijk. Mijn teamgenoten dopen me met “Melis, de fixer”, leuk complimentje. 

We hebben de smaak te pakken en zetten onze missie ook voort tijdens de weekends. Onze efforts reiken zelfs tot in het buitenland, waar de “ex-France erasmusserinnen” dan ook met veel bruikbaar materiaal voor tijdens de infoavond van terug kwamen. Jammer genoeg hieromtrent wel een onaangenaam voorval en dus een minder leuke afsluiter van de week. Maar morgen een nieuwe dag waar wij,teamgerichte communicatie studenten, dit zeker moeten kunnen opklaren.